ถ้า ความทรงจำ เปรียบได้กับกล่องใบหนึ่ง
ก็ใช่ว่าเราควรจะเอาสิ่งของทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามีในชีวิตใส่ลงไปในกล่องใบนั้นทั้งหมด
แม้ว่ากล่องความทรงจำของแต่ละคน จะมีขนาดใหญ่พอที่จะจุเรื่องราวได้สารพัด
แต่กล่องความทรงจำก็คือกล่องที่วางไว้ในหัวสมองของเราเอง
เราจึงไม่สามารถยกกล่องใบนี้ไปฝากธนาคาร หรือไปโยนไว้ในหัวสมองของคนอื่นได้
เมื่อเราไปไหน กล่องความทรงจำจึงไปกับเราด้วย
ซึ่งถ้าเราเก็บอะไรไว้มากเกินไป ผลที่ตามมาก็คือชีวิตเราจะหนัก
โดยเฉพาะ ความทรงจำที่ปวดร้าว
ที่จะมีน้ำหนักมากกว่า ความทรงจำของความสุข หลายเท่าตัว
ฉะนั้น จงให้เวลากับตัวเองในการคัดความทรงจำร้ายๆแยกออกมาจากความทรงจำดีๆ
แล้วจัดการลบออก ทิ้งๆไปซะบ้าง อะไรที่มันไม่จำเป็นต่อการหายใจ
แล้วน้ำหนักชีวิตของเราจะเบาขึ้น
เพื่อรอเรื่องราวดีๆมาเติมใส่
และหากมีข้อโต้แย้ง และข้อสงสัย
" หลายๆเรื่องที่มันไม่ดีเกี่ยวกับความรัก ก็ไม่อยากจะจำนักหรอก
แต่สมองและหัวใจก็จดจำเอาไว้เองโดยอัตโนมัติ
แล้วอย่างนี้จะให้ทำยังไง อยากลบ แต่ลบไม่ออก "

วิธีลืม   ไม่มีตำราไหนเขียนอธิบายวิธีนี้เอาไว้จริงๆ
มันไม่เหมือนกับวิธีถักนีตติ้ง หรือวิธีทำขนมเค้ก
หากอะไรๆ ก็คงไม่ได้ยากถึงขนาด... เมื่อไม่รู้วิธีก็ลืมไม่ได้
แม้ว่าการลบใครออกจากใจสักคนจะไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ถ้าเรารู้ว่าจุดเริ่มต้นของการลบลืม
ว่ามันไม่ได้หมายถึง การนึกไม่ออก ว่าเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับเรา หรือคนคนนี้เคยรักเราแล้วก็เลิกรัก
แต่มันหมายถึง การไม่ให้ความสำคัญ กับเขาอีกต่อไป
และการนึกถึงช่วงเวลาที่เรารักกันแล้วร้ายต่อกันให้น้อยลง
ที่สำคัญ หยุดตั้งคำถามซะตั้งแต่วันนี้ ว่าทำไมเขาถึงทิ้งเราไปได้ หรือเราไม่ดีตรงไหน
ไม่มีประโยชน์ที่เราจะสงสัยในการจากลาของคนที่ไม่เหลือหัวใจเพื่อเรา
เพราะไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร
เขาก็ได้เลือกแล้วจริงๆ เลือก...ที่จะไม่เลือกเรา
และให้รู้ไว้เลยว่า ต่อให้เราดีกับเขามากกว่านี้อีกสิบเท่า
แต่ถ้าเขาหมดรัก ความดี...ก็ไม่ได้ทำให้สองเท้าของเขาไม่ก้าวจาก

ซึ่งถ้าเรารู้ว่าจุดเริ่มต้นของการลบลืม คือการไม่ให้ความสำคัญกับคนนั้นๆ หรือสิ่งนั้นๆ
ทีนี้ ก็จะง่ายขึ้น สำหรับการลบ "คนที่เขาไม่รักเราแล้ว" ออกไปจากจากความทรงจำที่เรามี
แล้วชีวิตเดิม ก็จะเบาลง
พื้นที่กล่องความทรงจำก็จะว่างขึ้น เตรียมพร้อมสำหรับเรื่องราวดีๆ ที่กำลังจะมาถึง
และหากพรุ่งนี้เราจะรักใครใหม่อีกคน หัวใจก็จะได้ไม่มีเรื่องค้างคากับเรื่องเก่าคนเก่า

                                                       ThanK I-l!Ke